12 SPOREN VAN SCHOKLAND, HET EILAND DAT IN 1859 LEEG MOEST

In 1859 moesten zo'n 650 mensen hun eiland in de Zuiderzee verlaten, en eerst hun eigen huis afbreken. We lopen langs 12 sporen van Schokland, van de kerk op de terp tot de vuurtoren zonder zee. Schokland was ongeveer 4 kilometer lang en nergens breder dan 500 meter. Op die smalle strook leefden katholieke vissers in Emmeloord en protestanten in Ens en de Middelbuurt naast elkaar. Ze trouwden met elkaar, en zulke huwelijken noemde men gespikkeld. Toen kwam de nacht van februari 1825: in Emmeloord verdwenen 25 huizen in één keer. Daarna gaat het snel bergaf. Twee weverijen mislukken, pastoor Ter Schouw schrijft de ene brief na de andere naar Den Haag, en op 16 december 1858 tekent koning Willem III de wet tot ontruiming van het eiland. De bewoners krijgen 4 maanden om hun huizen af te breken en weg te gaan. Je zou denken dat het eiland daarna donker en leeg was. Toch bleven er nog 83 jaar lichten branden. We volgen de Schokkers naar Kampen, Edam en Volendam, naar huisjes van 3,25 meter breed. Dan zien we hoe het eiland in 1942 op het droge kwam te liggen, en wat de oude zeebodem prijsgaf. Een zware kabinetkast loopt als een rode draad door dit verhaal. Waarom de staat mensen liet betalen om hun eigen huis te slopen, en waar die kast vandaag staat, hoort u bij het laatste spoor. 00:00 Voorjaar 1859: een gezin breekt zijn huis af 01:35 De kerk op de terp en de twee werelden van Schokland 02:55 De nacht van 1825 en het eiland dat werd opgegeten 06:15 Een muur van hout en 70 vissersboten 10:10 De wet van 1858: 4 maanden om te vertrekken 12:10 Lichten op een leeg eiland, 83 jaar lang 14:05 Huisjes van 3,25 meter: waar de Schokkers terechtkwamen 16:45 1942: de zee verdwijnt en de bodem spreekt 19:40 Werelderfgoed dat opnieuw verdwijnt 21:15 Het laatste spoor: de kabinetkast #Schokland #Zuiderzee #verdwenenNederland