DE 20 JAAR VAN PRINS CLAUS DIE DE CAMERA'S NIET ZAGEN

Van oktober 1982 tot oktober 2002 zag Nederland prins Claus lachen, speechen en handen schudden. Wat er tussen die momenten gebeurde, zag bijna niemand. Het begint met een kort persbericht uit oktober 1982: de man van de koningin is terug uit een psychiatrische kliniek in Bazel. In dat bericht staat een professor wiens naam vreemd gespeld is. Wie hij was en waarom juist hij, hoor je aan het eind. We volgen Claus jaar voor jaar. Een gemiste Koninginnedag in 1983, en een paar maanden later wel naast de Gouden Koets op Prinsjesdag. Een nieuwe functie als inspecteur-generaal van de Ontwikkelingssamenwerking in 1984. In 1991 bijna 5 maanden op de psychiatrische afdeling van Bronovo in Den Haag, en in datzelfde jaar de diagnose parkinson. Waar de bronnen het oneens zijn, over Bazel of Breda en over 1987 of 1991, laten we beide versies zien. Dan 1998, een jaar met 2 gezichten: een zaal die om hem lacht en applaudisseert, en in hetzelfde jaar een operatie in Barmbek bij Hamburg. In 2001 wordt een nier verwijderd, op 2 februari 2002 volgt zijn laatste openbare optreden. En de vraag die door het hele verhaal loopt: waarom ging de liefde van Nederland voor deze prins juist in de zieke jaren groeien? Bronnen in beeld: UPI (1982), AP (1991 en 2002), NOS, Parlement.com en het Rijksmuseum. 00:00 Een kort bericht uit oktober 1982 01:50 Na de inhuldiging van 1980 03:10 Bazel, 1 oktober 1982 06:15 Koninginnedag 1983 zonder Claus 08:25 Nieuw werk en een vraag over parkinson 12:10 Bijna 5 maanden in Bronovo 15:55 1998, een jaar met 2 gezichten 18:05 De laatste openbare dag 21:40 Terug naar de professor uit 1982 #PrinsClaus #KoninklijkHuis #Oranje