Αγάπη

Aπό την ποιητική συλλογή μου ''ΡΟΜΑΝΤΖΟ'' Στίχοι: Nikiforos Larisis Παραγωγή: Μίλτος Σταμπουλίδης Τι είναι η αγάπη ένα μεγάλο πάρτυ ένα ταξίδι δίχως χάρτη γι’ αλλού ξεκίνησες να πας και κάπου αλλού πια έχεις φτάσει είναι στη ζωή σου στάση που επηρεάζονται και άλλοι και συ τους δίνεις τη σκυτάλη με χαμόγελα να προχωρήσουν στις αγκαλιές να υποχωρήσουν και στα αυθόρμητα φιλιά είναι μι’ ανάσα γλυκιά να σου πιάνουν το χέρι ποιος στ’ αλήθεια θα τη φέρει μ’ ένα λουλούδι στα μαλλιά μ’ ένα τραγούδι απ’ τα παλιά μ’ ένα μωρό μες στο καρότσι μη την κρατάς και όλη δώσ’ τη θ’ ανταμειφθείς το βράδυ ήσυχος θα κοιμηθείς είναι μια σοκολάτα που την αφήνεις σ’ έναν ζητιάνο για να του γλυκάνεις τη στράτα είναι όνειρα γεμάτα απ’ το μαζί απ’ το χωρίς ντροπή πως θα έχουμε ο ένας τον άλλο σ’ αυτόν το σκοπό τον μεγάλο έχουμε υποχρέωση όλοι να εργαστούμε και ότι χάσαμε να βρούμε τη χαμένη ειρήνη που τα μάτια της κλείνει σ’ όλ’ αυτά που συμβαίνουνε απ’ όσους δεν την καταλαβαίνουνε κι αντί να μοιράσουν το χάδι μας πολεμάνε με σκοτάδι και μας τυφλώνουνε με μοναξιά αναπληρώνουνε τη ζεστή μας παρέα κάνουν τα βράδια μας μοιραία κι αποχωριζόμαστε περιοριζόμαστε είναι η αγάπη ένα φως που χρειαζόμαστε είν’ εργαλείο που νικάει την πείνα και το κρύο είναι σχολείο που μας μαθαίνει πως ο πιο καλός ο μαθητής δεν παίρνει πάντα βραβείο είναι μια γλυκιά συντροφιά που κρατάει ζωντανές τις αισθήσεις και τα μάτια ανοιχτά είν’ η χαρά που μέσα μας τρέχει και την προσφυγιά μας αντέχει σ’ έναν κόσμο που δεν έχει βρει ακόμα τρόπο να την προσέχει. Είν’ η αγάπη μας χορός όταν ανάβουμε το φως τα βήματά της δυο παιδιά που τη χορεύουν αγκαλιά κι από το χέρι την κρατούν μαζί στο δρόμο προχωρούν να την μοιράσουν προσπαθούν και ποιος τη θέλει μας ρωτούν. Είν’ η αγάπη ένα φιλί αν το δοκίμασες μπορεί ν’ αλλάξεις χρώμα στη σκιά να βλέπεις πάλι καθαρά είν’ η αγάπη ένας σταθμός ένας χρυσός είν’ οδηγός μάθημα είναι και σπουδή μια καλημέρα στη ζωή. Είν’ η αγάπη μια στεναχώρια που της κύλησ’ ένα δάκρυ μια ταλαιπώρια να ζούμε ακόμα όλοι χώρια απ’ τις κοινές αναμνήσεις μας φταίν’ οι ανάγωγες οι κρίσεις μας και το δηλητήριο που χύνουν οι καρδιές μας σαν δε χτυπάνε πια από τις συμφορές μας ένα γιατί ποιος τ’ απαντάει κανείς δε ρωτάει πως φτάσαμε όλοι ως εδώ στον παγωμένο καιρό να μη νοιαζόμαστε να υποκρινόμαστε αγάπη είναι η αλήθεια και μια ευχάριστη συνήθεια ένα παιχνίδι που μας κέρδισε όλους ήδη αγάπη είναι η αυταπάρνηση στα ιδιοτελή δεσμά μας η άρνηση είναι η αρετή για ελευθερία να έχουμε όλοι να διηγηθούμε μια προσωπική ιστορία προτού σε κονσέρβες μας κλείσουνε και όλα θυμίσουνε φυλακή που θα εξαντλήσουμε κάθε ελπίδα και όνειρο αγάπη είναι ένα γράμμα ανώνυμο που μιλάει για ψυχή και μια πόρτα κρυφή μες στο μυαλό μας αν τη βρούμε και την ανοίξουμε όλα θα βρίσκονται μπρος μας όσα μας λείπουν αγαθά θα φτάνουνε για όλους ξανά και ξανά κανείς δε θα περισσεύει δε θα ζηλεύει η αγάπη απ’ το κακό δραπετεύει λυγίζει κάγκελα και σπάει τοίχους πρωταγωνιστεί μέσα στους μύθους σηκώνει πρώτη τη σημαία και κοιμάται τελευταία αφού γλυκά μας νανουρίσει πρώτη πάλι θα ξυπνήσει τις πάνες να μας αλλάξει και φαγητό να μας φτιάξει να μας πλύνει και να μας ντύσει να μας καθαρίσει σε μια υπέροχη μέρα σ’ έναν γαλανό ουρανό και μια ήρεμη θάλασσα να μας οδηγήσει πριν τα μάτια της κλείσει σα κυρία ένα πατζούρι θ’ ανοίξει να σταματήσει το χαλάζι έναν βασιλικό στο περβάζι θα ποτίσει η γειτονιά να μοσχοβολήσει. Είν’ η αγάπη μας χορός όταν ανάβουμε το φως τα βήματά της δυο παιδιά που τη χορεύουν αγκαλιά κι από το χέρι την κρατούν μαζί στο δρόμο προχωρούν να την μοιράσουν προσπαθούν και ποιος τη θέλει μας ρωτούν. Είν’ η αγάπη ένα φιλί αν το δοκίμασες μπορεί ν’ αλλάξεις χρώμα στη σκιά να βλέπεις πάλι καθαρά είν’ η αγάπη ένας σταθμός ένας χρυσός είν’ οδηγός μάθημα είναι και σπουδή μια καλημέρα στη ζωή.