Vol.063 | ឧបាទានខន្ធ៥ជាធម៌គប្បីលះចោល | លោកគ្រូ អគ្គបណ្ឌិត ប៊ុត សាវង្ស

Vol.063 | ឧបាទានខន្ធ៥ជាធម៌គប្បីលះចោល | លោកគ្រូ អគ្គបណ្ឌិត ប៊ុត សាវង្ស តាមពិតនៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា «ឧបាទានក្ខន្ធ ៥» មិនមែនជាធម៌ដែលគប្បីលះបង់ចោលភ្លាមៗនោះទេ ប៉ុន្តែជា «បរិញ្ញេយ្យធម៌» គឺធម៌ដែលគប្បីកំណត់ដឹងតាមការពិត។ អ្វីដែលព្រះពុទ្ធអង្គទ្រង់ប្រដៅឲ្យ លះបង់ (បហាតព្វធម៌) នោះ គឺ «ឆន្ទរាគ» (សេចក្តីតម្រេក តម្រូវការ និងការតោងទាម) ទៅលើឧបាទានក្ខន្ធ ៥ នោះវិញទេ។ ១. ហេតុអ្វីមិនមែនជាធម៌គប្បីលះចោល? ឧបាទានក្ខន្ធ ៥ រួមមាន រូប វេទនា សញ្ញា សង្ខារ និងវិញ្ញាណ ដែលជាសមាសធាតុផ្សំបង្កើតបានជា «កាយ និងចិត្ត» ឬ «ជីវិត» របស់យើង៖ យើងមិនអាច «លះ» ឬ «បំផ្លាញ» រូបកាយ និងចិត្តចោលបានទេ ដរាបណាជីវិតនៅរស់។ ការព្យាយាមបំផ្លាញ ឬលះបង់ខន្ធ ៥ ទាំងកម្រោល អាចឈានទៅដល់អត្តឃាត (ការសម្លាប់ខ្លួន) ឬវិភវតណ្ហា ៖ ដែលជាកំហុសឆ្គងក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា។ ២. អ្វីជា «កិច្ច» ដែលត្រូវធ្វើចំពោះឧបាទានក្ខន្ធ ៥? នៅក្នុង អរិយសច្ច ៤៖ ឧបាទានក្ខន្ធ ៥ គឺជា «ទុក្ខសច្ច» ៖ មានកិច្ចត្រូវ «កំណត់ដឹង» (បរិញ្ញេយ្យធម៌) ដោយបញ្ញាថា វាជារបស់មិនទៀង (អនិច្ចំ) ជាទុក្ខ (ទុក្ខំ) និងមិនមែនជារបស់យើងពិតប្រាកដ (អនត្តា)។ សមុទយសច្ច (តណ្ហា/ឧបាទាន) គឺជាដើមហេតុនៃទុក្ខ ៖ ទើបជាធម៌ដែល «គប្បីលះបង់» (បហាតព្វធម៌)។ #vipassana #buthsavong #Dharma #ស្តាប់ធម៌ #វិបស្សនា