KONUŞ

[Nakarat] Konuş — sesin duvara çarpıp dönse bile, Konuş — kimse duymasa da kendine. Konuş — bir kıvılcım düşür karanlığın diline, Konuş — bir insan yeter kalabalığın yönüne. Konuş! Kelimelerin varsa hâlâ, yenilmedin. Konuş! Sesin titriyorsa bile, geri dönmedin. Konuş! Bazen bir cümle kapı açar kilitli bir güne, Konuş — susan dünya alışır kendi sessizliğine. [Verse 1] Duvarlara yazdım, duvar sustu, yankı konuştu, Kimi doğruyu duydu, kimi duyduğunu unuttu. Akıl terazisinde korku ağır basınca, İnsan kendi zincirini altın sanıp taşıdı boynunca. Kalabalık çok, fakat fikirler tek kişilik, Herkes özgür konuşuyor — izin verilen biçimde. Bir kelime büyür bazen bin pankarttan daha, Çünkü hakikat kısık sesle bile dokunur yaraya. Dilin kemiği yok derler, kemiği yoksa neden Bazı cümleler boğazında düğümlenir söylenmeden? Ben suskunluğu sessizlik sanmıyorum artık, Bazen susmak da kurulmuş bir cümlenin parçasıdır. [Nakarat] Konuş — sesin duvara çarpıp dönse bile, Konuş — kimse duymasa da kendine. Konuş — bir kıvılcım düşür karanlığın diline, Konuş — bir insan yeter kalabalığın yönüne. Konuş! Kelimelerin varsa hâlâ, yenilmedin. Konuş! Sesin titriyorsa bile, geri dönmedin. Konuş! Bazen bir cümle kapı açar kilitli bir güne, Konuş — susan dünya alışır kendi sessizliğine. [Verse 2] Haberler hızlı, hafıza yavaş; mesele tam burada, Dün ne oldu unutulursa bugün aynı kapıda. Manşet değişir, yara kalır; mürekkep kurur, Bazı gerçekler üstü örtülünce daha çok duyulur. Kiminin cebinde para, kiminin cebinde sabır, Kiminin elinde telefon, gözünde koca bir kabir. Ekran ışığı yüzümüzde, şehir karanlık, Herkes birbirine bağlı, kimse birbirine yakın değil artık. Birileri “düzen” der, düzen bazen düğüm olur, Soru soran diken, alkışlayan gül olur. Ama gülün de dikeni var; unutma bunu, Çiçekleri sevip dikenleri yok saymak değildir doğru. Ben öfkeyi bağırmak değil, anlamak istiyorum, Kelimeleri silah değil, ayna yapıyorum. Kendine bakamayan başkasına yön verirken, İnsan önce kendi korkusunu yenmeli derken. [Nakarat] Konuş — sesin duvara çarpıp dönse bile, Konuş — kimse duymasa da kendine. Konuş — bir kıvılcım düşür karanlığın diline, Konuş — bir insan yeter kalabalığın yönüne. Konuş! Kelimelerin varsa hâlâ, yenilmedin. Konuş! Sesin titriyorsa bile, geri dönmedin. Konuş! Bazen bir cümle kapı açar kilitli bir güne, Konuş — susan dünya alışır kendi sessizliğine.