چه کسی مقصر بود؟

از زندگی درون او چیزی نمی‌دانم. نمی‌دانم آن دیدار را چند بار به یاد می‌آورد، یا وقتی چشم‌هایش را می‌بندد، کدام خانه را می‌بیند. اما هر بار به او فکر می‌کنم، بی‌بی کوچک را به یاد می‌آورم که دستش را کنار گهواره نگه می‌داشت تا مطمئن شود پسرش هنوز نفس می‌کشد؛ و عبدالله را که از زمین برمی‌گشت، با چند شاخه گل در دست.