زنی که غم های مردم را میخرید

بعضی از ما آن‌قدر با رنج‌هایمان زندگی می‌کنیم که فراموش می‌کنیم بدون آن‌ها چه کسی هستیم. هویت خود را با اندوه، شکست، فقدان یا ترس پیوند می‌زنیم. کم‌کم به جای اینکه صاحب رنج باشیم، خودِ رنج می‌شویم. کار من این نیست که غم را از بین ببرم. هیچ‌کس نمی‌تواند گذشته را پاک کند. من فقط رنج را از هویت واقعی انسان جدا می‌کنم. و وقتی این اتفاق می‌افتد، فضای خالی کوچکی در قلب انسان به وجود می‌آید. در همان فضاست که نهال امید فرصت رشد پیدا می‌کند