ହେ ଅଜା ନ କର ମଜା ପାଇବୁ ମଜାର ସଜ୍ଜା he aja nakara maja paibu majara sajja @SL662/S163

ହେ ଅଜା ନ କର ମଜା ପାଇବୁ ମଜାର ସଜ୍ଜା he aja nakara maja paibu majara sajja @SL662/S163 ଏହି ଗୀତଟିରେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମାୟା–ମୋହ, ସଂସାରର ଅସ୍ଥାୟୀତ୍ୱ, କର୍ମଫଳ ଏବଂ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ମୁକ୍ତି ପାଇବାର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଅତି ସରଳ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଭାଷାରେ ବୁଝାଇ ଦିଆଯାଇଛି। 🌿 ଗୀତର ମୂଳ ଭାବ “ହେ ଅଜା ନକର ମଜା – ପାଇବୁ ମଜାର ସଜା” — ଏହା ଗୀତର ମୁଖ୍ୟ ସତର୍କବାଣୀ। ଏଠାରେ “ମଜା” କେବଳ ଆନନ୍ଦ ନୁହେଁ; ଜୀବନର ଶେଷ ସମୟକୁ ଅବହେଳା କରି ସଂସାରୀ ମୋହରେ ବୁଡ଼ି ରହିବାକୁ ବୁଝାଯାଇଛି। ଯେଉଁ କର୍ମ କରାଯାଉଛି, ତାହାର ଫଳ ଦିନେ ନା ଦିନେ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ। ତଥାପି ମଣିଷ ନିଜ ଭୁଲକୁ ନ ବୁଝିଲେ, ସେହି ଅବସ୍ଥା ଆହୁରି କଷ୍ଟଦାୟକ ହୁଏ। ୧ମ ପଦ — କଳିଯୁଗର ମାୟା “କଳିଯୁଗେ ଅଜା ଜନମ ହୋଇତୁ ମଗନ ହୋଇଲୁ ମାୟା ମୋହରେ” ଏଠାରେ ବୁଝାଯାଇଛି ଯେ ମଣିଷ ସଂସାରକୁ ନିଜର ସବୁକିଛି ଭାବି “ମୋର, ମୋର” କରି ଜୀବନ କାଟୁଛି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଜୀବନର ଗଭୀର ସତ୍ୟକୁ ଖୋଜିବାର ସମୟ ଆସେ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ— “କିଏ ଅଛି ତୋର?” ଧନ, ଘର, ସମ୍ପତ୍ତି, ପଦ ଓ ସମ୍ପର୍କକୁ ନିଜର ବୋଲି ଭାବିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଗୁଡ଼ିକ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ। “ଓଲଟା ନିୟମ” କହି କଳିକାଳରେ ମଣିଷର ମୋହ ଓ ଭ୍ରମକୁ ଦର୍ଶାଯାଇଛି—ନିଜକୁ ରଜା ଭାବୁଥିବା ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତିର ନିୟମ ଆଗରେ ଅସହାୟ। ୨ୟ ପଦ — ଯୁବାବସ୍ଥାର ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ମଣିଷ ଅନେକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖେ। ନିଜ ପରିବାର, ପୁଅ, ବୋହୂ ଓ ସଂସାରକୁ ନେଇ ଜୀବନର ଅର୍ଥ ଖୋଜେ। କିନ୍ତୁ ସମୟ ବଦଳିଗଲେ ପରିବାରର ପ୍ରାଥମିକତା ମଧ୍ୟ ବଦଳିପାରେ। “ତୋ କଥାକୁ କିଏ ପଚାରେ ଭଲା” — ଏହି ପଦଟି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଏକ ସାମାଜିକ ବାସ୍ତବତାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଛି। ତେଣୁ ଶେଷ ବେଳେ ସେବା ପାଇବାର ଆଶା ରଖିବା ପୂର୍ବରୁ, ଜୀବନର ସୁସମୟରେ ନିଜ ଅନ୍ତରର ସତ୍ୟକୁ ଖୋଜିବା ଦରକାର। ୩ୟ ପଦ — ଧନସମ୍ପତ୍ତିର ଅସ୍ଥାୟୀତ୍ୱ “ଧନ ଅଇଶୋର୍ଯ୍ୟ ଘରବାଡ଼ି କୋଠା ଯାହାକୁ ତୁ କହୁଥିଲୁ ମୋହର” ଏଠାରେ ମାୟାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ରୂପ—“ମୋର” ଭାବ—କୁ ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ଯେଉଁ ଘରକୁ ମଣିଷ କହୁଥିଲା “ମୋର ଘର”, ଯେଉଁ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ କହୁଥିଲା “ମୋର”, ସମୟ ବିତିଲେ ସେହି ସମ୍ପତ୍ତିର ମାଲିକାନା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ହାତକୁ ଯାଇପାରେ। “ବଞ୍ଚି ଥାଉ ଥାଉ – ନାଆଁ ଲିଭିଲାଣି” — ଏହି ଧାଡ଼ି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର। ମଣିଷ ଜୀବିତ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଯଦି ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ସଂସାରରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ହରାଇଦିଏ, ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେହି “ମୋର” ଭାବର ମୂଲ୍ୟ କେତେ? ଅର୍ଥାତ୍ ସମ୍ପତ୍ତି ଆମର ନୁହେଁ; ଆମେ କେବଳ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ତାହାର ବ୍ୟବହାରକାରୀ। ୪ର୍ଥ ପଦ — ପ୍ରକୃତ ନିଜର କିଏ? ଏଠାରେ ଗୀତ ହଠାତ୍ ସଂସାରରୁ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଦିଗକୁ ଯାଇଛି। “ଯିଏ ତୋ ନିଜର କାଳ କାଳ ପାଇଁ ତାକୁ ଥରେ ଖୋଜି ଚିହ୍ନିଲୁ ନାହିଁ” ଏଠାରେ “ଯିଏ ତୋ ନିଜର” ବୋଲି ଚିରନ୍ତନ ପରମ ସତ୍ତା/ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ସୂଚାଯାଇଛି। ସଂସାରର ଯେଉଁ ସମ୍ପର୍କଗୁଡ଼ିକ ଆସେ ଓ ଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ମଣିଷ ଯେଉଁ ଚିରନ୍ତନ ଆଧାରକୁ ଖୋଜିବା କଥା, ତାହାକୁ ଭୁଲିଯାଉଛି। “ତା ବିନା ଜୀବନ ଅଧୁରା ହୋଇଲା ତାକୁ ନ ଧରିଲେ ମୁକତି କାହିଁ” ଏହା ଗୀତର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ନିଷ୍କର୍ଷ। କେବଳ ସଂସାରୀ ସଫଳତା ଜୀବନର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ନୁହେଁ। ନିଜର ଚିରନ୍ତନ ମୂଳକୁ ଚିହ୍ନିବା ହିଁ ଜୀବନର ଗଭୀର ଲକ୍ଷ୍ୟ। 🌺 ଅବେଦ ମତରୁ ଦେଖିଲେ ଏହି ଗୀତର ଭାବକୁ ଅବେଦ ମତରେ ଦେଖିଲେ, “ମୋର” ଭାବଟି ହେଉଛି ମାୟାର ଗଭୀର ବନ୍ଧନ। ମଣିଷ ବାହାରର ଧନ, ଘର, ସମ୍ପର୍କକୁ ଧରି ରହିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ନିଜର ମୂଳ ସତ୍ତାକୁ ଚିହ୍ନିବା ଦରକାର। ଅବେଦ ଦୃଷ୍ଟିରେ କେବଳ ଜ୍ଞାନର କଥା ଜାଣିଲେ ହେବ ନାହିଁ; ଭାବ, ଅନ୍ତରର ଅନୁଭବ ଓ ନିଜ ମୂଳ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ହିଁ ମୁଖ୍ୟ। ବାହାର ଜଗତର “ମୋର” ଛାଡ଼ି ଭିତରର “ମୁଁ କାହାର?” ପ୍ରଶ୍ନକୁ ଖୋଜିବା ହେଉଛି ଏହି ଗୀତର ଗଭୀର ସନ୍ଦେଶ। 🌼 ସାରକଥା ଏହି ଗୀତ ମଣିଷକୁ ତିନୋଟି କଥା ମନେ ପକାଇଦିଏ— ୧. କର୍ମ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ତାହାର ଫଳ ବିଷୟରେ ସଚେତନ ହୁଅ। ୨. ଧନ, ଘର ଓ ସଂସାରକୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ “ମୋର” ଭାବ ନକର। ୩. ଜୀବନ ଥିବାବେଳେ ନିଜର ଚିରନ୍ତନ ଆଧାରକୁ ଖୋଜ ଓ ଚିହ୍ନ। ସେଥିପାଇଁ “ହେ ଅଜା ନକର ମଜା – ପାଇବୁ ମଜାର ସଜା” କେବଳ ଏକ ଚେତାବନୀ ନୁହେଁ; ଏହା ଜୀବନର ଶେଷ ସତ୍ୟକୁ ଆଗରୁ ବୁଝି, ମାୟାରୁ ସଚେତନ ହୋଇ ପରମ ସତ୍ୟ ଆଡ଼କୁ ଫେରିବାର ଆହ୍ୱାନ। *********