ଗୋଡ଼ାଉଥା' ନାରୀ ପଛରେ ନରି godautha nari pachhare nari @SL667/S168

ଗୋଡ଼ାଉଥା' ନାରୀ ପଛରେ ନରି godautha nari pachhare nari @SL667/S168 ଏହି ଗୀତରେ ନାରୀକୁ ନିଜେ ଶତ୍ରୁ ବୋଲି କୁହାଯାଇନାହିଁ; ନାରୀମୋହ, ଅନ୍ଧ କାମନା, କ୍ରୋଧ, ସ୍ୱାର୍ଥ, ଲୋଭ, ଅହଂକାର ଓ ଅନ୍ୟାୟରେ ନିଜକୁ ହରାଇଦେଉଥିବା ନରର ଅବସ୍ଥାକୁ ସତର୍କ କରାଯାଇଛି। ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଗୀତଟିର ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଏପରି— ମୁଖ୍ୟ ଭାବ “ଗୋଡ଼ାଉଥା’ ନାରୀ ପଛରେ ନରି, ନାରୀ ଯେ ନଅଟା ଅରୀ” ଏଠାରେ ନର ଯେତେବେଳେ ନିଜର ବିବେକ ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହରାଇ ନାରୀମୋହ ପଛରେ ଅନ୍ଧଭାବରେ ଦୌଡ଼େ, ସେତେବେଳେ ଯେଉଁ ନାରୀମୋହ ତାକୁ ଧରି ରଖେ, ତାହାକୁ “ନଅଟା ଅରୀ” ବୋଲି ରୂପକ ଭାବେ କୁହାଯାଇଛି। ଅର୍ଥାତ୍ ମୋହ ଯଦି ବିବେକକୁ ଜିତିଯାଏ, ସେହି ମୋହ ନିଜ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁ ସଦୃଶ ହୋଇପାରେ। “ଅଣ୍ଟିଛୁରୀ ସେତ ତଣ୍ଟି କାଟିଦେବ” ଅଣ୍ଟିରେ ଲୁଚିଥିବା ଛୁରୀ ଯେପରି ଅସାବଧାନତାରେ ନିଜକୁ ଆଘାତ କରିପାରେ, ସେହିପରି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ମୋହ ଓ କାମନା ଶେଷରେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ହିଁ ବିପଦରେ ପକାଇପାରେ। “ଗଳାରେ ଫାଶି” ମଧ୍ୟ ଏହି ଆତ୍ମବିନାଶର ରୂପକ। ପ୍ରଥମ ପଦ “ନାରୀ ପାଇଁ ଯେତେ କାମ କରିବୁ, ସବୁ କାମରେ ତୁ ଖ୍ୟତି ସହିବୁ” ଏଠାରେ ପ୍ରେମ କିମ୍ବା ସେବାକୁ ନିନ୍ଦା କରାଯାଇନାହିଁ। ବରଂ କାହାକୁ ପାଇବା ବା ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ନିଜର ସୀମା, ନୀତି ଓ ବିବେକ ଭୁଲିଯିବାର ପରିଣାମ ଦର୍ଶାଯାଇଛି। “କାମନାରେ ତୋତେ ଶୋଷି ମାରିବ” — ଅତ୍ୟଧିକ କାମନା ମନୁଷ୍ୟର ଶାନ୍ତି, ବିବେକ ଓ ଆତ୍ମସଂଯମକୁ ଶୋଷି ନେଇପାରେ। “ଜାଣିଥା’ କାମନା ଦୁଃଖ ହି ଦେବ” — ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନୂଆ ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ତେଣୁ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ କାମନା ମନରେ ଅଶାନ୍ତି ଆଣେ। “ନାରୀ ଶିଖ୍ୟା ପାଇ ଅପରକୁ ହିଂସା” ଏହି ଧାଡ଼ିରେ ନାରୀଙ୍କ ଶିକ୍ଷାକୁ ଦୋଷ ଦିଆଯାଉନାହିଁ। ଏଠାରେ କାହାର ପ୍ରଭାବରେ ପଡ଼ି ଅନ୍ୟ ପ୍ରତି ହିଂସା କରିବାର ଅନର୍ଥକୁ ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ଏପରି ହିଂସା ମନୁଷ୍ୟ ଭିତରେ “କଳି”—ଅର୍ଥାତ୍ ବିବାଦ, ଅଶାନ୍ତି ଓ ଅଧର୍ମ—ପ୍ରବେଶ କରାଏ। ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦ “ତୋ ପ୍ରିୟାକୁ ଯିଏ ଯାହା କହିବ, ତୋ ମନରେ କ୍ରୋଧ ଆପେ ଆସିବ” ନିଜ ପ୍ରିୟ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତି ଅତ୍ୟଧିକ ଆସକ୍ତି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ କଥା ଶୁଣିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ବିବେକ ହରାଇ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇପାରେ। “କ୍ରୋଧେ ହିତାହିତ ଭୁଲିଲେ ତୁହି, ଆପେ ହତ୍ୟାକାରୀ ଯିବୁଟି ହୋଇ” ଏଠାରେ ଗୀତର ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତର ସତର୍କବାଣୀ ରହିଛି— ମୋହ → କ୍ରୋଧ → ବିବେକହୀନତା → ହିଂସା → ଅପରାଧ। ତେଣୁ ପ୍ରେମ ଥାଉ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମ ନାମରେ ବିବେକ ନଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। “ନାରୀ ଯା’ ଚାହିଁବ ଆଣି ଦେଉଥିବୁ, ଆପେ ସ୍ୱାର୍ଥ ଲୋଭେ ପଡ଼ିବୁ ବଳି” କାହାର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାରେ ଯଦି ମନୁଷ୍ୟ ନିଜର ସାମର୍ଥ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ ଦୌଡ଼େ, ତେବେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସ୍ୱାର୍ଥ, ଲୋଭ ଓ ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ଚକ୍ରରେ ପଡ଼ିପାରେ। ତୃତୀୟ ପଦ “ନାରୀ ଦୋଷକୁ ତୁ ଲୁଚାଇବାକୁ, ମିଛ କହିବୁ ତୁ କେତେ କାହାକୁ” ଏଠାରେ ମୋହର ଆଉ ଏକ ପରିଣାମ—ସତ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି ମିଥ୍ୟାର ଆଶ୍ରୟ ନେବା। ନିଜ ପ୍ରିୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଭୁଲକୁ ଢାଙ୍କିବା ପାଇଁ ମିଛ କହିବା ମଧ୍ୟ ନିଜର ନୈତିକ ପତନର କାରଣ ହୋଇପାରେ। “ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀକୁ ପାଇଛୁ ବୋଲି, ଅହଂକାର ଗର୍ବେ ଉଠିବୁ ଫୁଲି” ଏଠାରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ନୁହେଁ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପାଇଥିବାର ଅହଂକାରକୁ ଆଘାତ କରାଯାଇଛି। ମନୁଷ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ନିଜର ସମ୍ପର୍କକୁ ନେଇ ଗର୍ବ କରେ, ସେତେବେଳେ ଅହଂକାର ତାକୁ ଭିତରୁ ଦୁର୍ବଳ କରିପାରେ। “ନାରୀ ଭୋଗ ଲାଗି ସୁରା ମାତାଲରେ, ମାତିଲେ ଶ୍ରୀମନ ଯିବଟି ହାରି” ଏଠାରେ ଭୋଗବିଳାସ, ମଦ୍ୟାସକ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଲାଳସାର ମିଶ୍ରଣକୁ ମନୁଷ୍ୟର ଆତ୍ମିକ ପତନର କାରଣ ଭାବେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି। “ଶ୍ରୀମନ ହାରିବା” ଅର୍ଥ ନିଜର ଶାନ୍ତି, ସମ୍ମାନ, ବିବେକ ଓ ଆତ୍ମମର୍ଯ୍ୟାଦା ହରାଇବା। ସମଗ୍ର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଗୀତର ମୂଳ ସନ୍ଦେଶକୁ ଏକ କ୍ରମରେ ଦେଖିଲେ— ନାରୀମୋହ → କାମନା → ଆସକ୍ତି → କ୍ରୋଧ → ବିବେକହୀନତା → ମିଥ୍ୟା → ସ୍ୱାର୍ଥ → ଲୋଭ → ଅହଂକାର → ଭୋଗବିଳାସ → ଆତ୍ମପତନ। ତେଣୁ “ନାରୀ ଯେ ନଅଟା ଅରୀ” ଏହି ଗୀତର ପୁନରାବୃତ୍ତ ପଦଟିକୁ ନାରୀଜାତି ବିରୋଧୀ ନିଷ୍କର୍ଷ ଭାବେ ନୁହେଁ, ବରଂ ନାରୀମୋହରେ ବିବେକ ହରାଇଥିବା ନର ପାଇଁ ଏକ ସତର୍କବାଣୀ ଭାବେ ବୁଝିଲେ ଗୀତର ଅନ୍ୟ ଧାଡ଼ିଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ଅର୍ଥ ଅଧିକ ସୁସଙ୍ଗତ ହୁଏ। ଅବେଦ ମତରୁ ଦେଖିଲେ, ଏଠାରେ ନାରୀକୁ ଦୋଷୀ କରିବା ମୂଳ କଥା ନୁହେଁ; ମୋହରେ ପଡ଼ି ନିଜ ଭାବକୁ ଅସଂଯମିତ କରିଦେଉଥିବା ନରର ଅବସ୍ଥା ହିଁ ମୁଖ୍ୟ ଶିକ୍ଷା। ନାରୀ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ରହିବ, କିନ୍ତୁ ମୋହ ଏତେ ବଢ଼ିବ ନାହିଁ ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜର ସତ୍ୟ, ବିବେକ ଓ ଧର୍ମ ହରାଇବ। o-o-o-o-o-o-o