Pieczęć Dzika

Po dłuższej przerwie - opowieść o mistycznej transformacji i początku jednej z wielu druidzkich tradycji. Tekst - Spokojny wieczór, leśny pokój, każdy druid zajęty w swój sposób. Runy śpią, czas się wlecze, aż drzwi się otwierają — coś tu jest przecież. Wchodzi wojownik, cicho jak cień, nikt nie patrzy, zajęty jest ich dzień. Jedno zdanie rzuca, niczym liść na wiatr już znika za drzwiami, zaczyna rzucać czar. Pieczęć Dzika! Las się śmieje, ciało pęka — bestia wieje! Kły i sierść i gniew i pęd, jak ruszy szarża — nie zatrzyma nikt jej! Pieczęć Dzika! Znak i szept, raz ją przyzwiesz — nie cofniesz się. To nie taniec, nie żart, nie trik: to prawdziwy, rozpędzony dzik! Wyszedł za drzwi, pod nosem szept, jakby czytał coś starszego niż sens. Dłonie rysują krzywe znaki, ziemia słucha — i już wie, że trafił. Kręgosłup trzaska, forma pęka, człowiek znika jak w las moneta. Przez próg wpada, już nie on — prawdziwy dzik, ciężki jak dom. Pieczęć Dzika! Las się śmieje, ciało pęka — bestia wieje! Kły i sierść i gniew i pęd, jak ruszy szarża — nie zatrzyma nikt jej! Pieczęć Dzika! Znak i szept, raz ją przyzwiesz — nie cofniesz się. To nie taniec, nie żart, nie trik: to prawdziwy, rozpędzony dzik! Arcydruid dusi śmiech i łzy, bo wie — tej formy nie zatrzyma nic. Nie słucha próśb, nie zna słów, tylko pęd, tylko grunt, tylko kurz. Reszta druidów w szoku stoi, bo bestia szarżuje, nie pyta, nie boi. A potem cisza… i już wiemy wszyscy, że tej pieczęci nie używa się lekko, a chytrze. Od tamtej pory krąży wśród nas, jak zaklęty mit, jak druidzki żart. Czasem ktoś mruknie, czasem zrobi znak… i już słyszysz tupot — i wiesz, że to fakt. Pieczęć Dzika! Uważaj brat, to nie zabawa, to leśny fakt. Gdy ją wezwiesz, stracisz głos — zostanie ryk i szarży los. Pieczęć Dzika! Pamiętaj znak: jak dzik się budzi — biegnie tak. Nie pytaj jak, nie pytaj czemu — dzik nie hamuje. Nie zmienia celu!